Από το live στο like
Χρόνια πριν, όταν πηγαίναμε στη συναυλία των ξένων καλλιτεχνών που αγαπούσαμε, η φωτογραφική μηχανή κρυμμένη συνήθως σε μια γυναικεία τσάντα για να κρατήσει για πάντα την ανάμνηση της βραδιάς, ήταν η πιο αθώα ενοχή μας. Την αποκαλύπταμε πάντα διακριτικά, τη χρησιμοποιούσαμε με κάποια συστολή. Αποφεύγαμε το φλας και χωρίς να ενοχλεί τις περισσότερες φορές τον διπλανό μας, πάγωνε τον χρόνο. Δυο τρεις κλεφτές στιγμές σε κάποια πλάνα που άξιζαν τον κόπο σε μια εποχή που μπορούσαμε ακόμη να έχουμε τη χαρά της ακρόασης και της αφοσίωσης σε κάθε τι που κάναμε, τη στιγμή που το κάναμε. Γιατί τώρα, στην εποχή του «ήμουν κι εγώ εκεί», δεν αρκεί να το ζήσεις. Πρέπει και να το δηλώσεις κιόλας.
Στη συναυλία της Πάτι Σμιθ στο Ηρώδειο ένιωσα περισσότερο από ποτέ άλλοτε πόσο ενοχλητική μπορεί να γίνει η εγωπάθεια μερικών θεατών. Εκείνων (δυστυχώς δεν ήταν λίγοι) που ήθελαν να δηλώσουν ότι ζουν μια συγκινητική βραδιά πριν ακόμη τη ζήσουν. Επιδόθηκαν σε ένα απίστευτοπαιχνίδι προσωπικής επίδειξης στο facebook και στο twitter για κάθε τραγούδι της ποιήτριας του ροκ πριν το ολοκληρώσει καλά καλά. Το σχόλιο της: «Μπορεί να μην κερδίζουμε πάντα τις μάχες, αλλά πρέπει να συνεχίζουμε τον αγώνα», ταξίδεψε διαδικτυακά πριν συνειδητοποιήσουμε τον γλυκό τους λόγο.
Ηταν φανερό, δεν απολάμβαναν. Αλλωστε δεν έβλεπαν. Ακουγαν και μετέδιδαν στους «φίλους» οι οποίοι τους φιλοδωρούσαν με τα πολυπόθητα like. Και τι χαρά, τι ξέσπασμα στο τέλος κάθε τραγουδιού. Πρώτοι αυτοί, πριν απ’ οποιονδήποτε άλλον, σχεδόν λαίμαργα, πριν χωνέψουν ήχο και εικόνα. Ηταν μπροστά, δίπλα, στις άλλες σειρές εκεί όπου ξεπηδά αυτό το έντονο φως, το οποίο ενοχλεί σε συναυλίες και παραστάσεις όλο και περισσότερο, σαν απλωμένο κακό.
Οι αναπτήρες στα υψωμένα χέρια έδωσαν πια τη θέση τους στα πολυμήχανα κινητά όπως είδαμε και στη Λάνα ντελ Ρέι στο Rockwave. Δεν έφτανε που πέρασε σαν αστραπή (τόσο σύντομη ήταν η συναυλία), είχες να αντιμετωπίσεις και ένα πέπλο εξελιγμένων gadgets μπροστά σου. Μια κακή συνήθεια που μοιράζονται και αρκετοί θεατές στο θέατρο όπως στον Σαββοπουλικό «Πλούτο» στην Επίδαυρο και σχεδόν σε κάθε παράσταση έργου του Αριστοφάνη λες και το smartpfone επιβάλλεται να συμμετέχει σε κάθε θέαμα χαράς.
Κι αυτός ο αγενής ιδιοκτήτης - θεατής μοιάζει να μη συναισθάνεται, να μην απολαμβάνει, να μη νοιάζεται που δεν συμμετέχει. Πληρώνει εισιτήριο για να γράφει, να φωτογραφίζει και να μεταδίδει σύντομα μηνύματα και μέρος από το θέαμα. Βιώματα και εμπειρίες σε sms, εικόνες που υποκαθιστούν τα συναισθήματα και αποκαλύπτουν ανασφάλειες και μοναξιά. Δεν αρκεί που το βλέπω, πρέπει να το δηλώσω και στους άγνωστους «φίλους» ότι είμαι εδώ. Σαν να εξαρτάται απ’ αυτούς η επιβεβαίωση ότι ζω αυτό που ζω. Live τέλος. Τώρα like.
Tης Γιωτας Συκκα (από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου