Η µνήµη µάς διδάσκει για το µέλλον

Ας µην έχουµε αυταπάτες. Στη Φουκουσίµα δεν αρχίζει µια νέα ιστορία, συνεχίζεται αυτή του Τσερνόµπιλ. Ας δούµε λοιπόν τι µας διδάσκει η µνήµη αυτή για το µέλλον.

Πρώτον, αυτό που µου έµαθαν οι επιζήσαντες του Τσερνόµπιλ είναι ότι δεν υπάρχει καµιά δυνατή «επιστροφή στην οµαλότητα» έπειτα από µια µεγάλης έκτασης πυρηνική µόλυνση. Η µόλυνση προσδιορίζει µια νέα φανταστική γεωγραφία χαράσσοντας, ανάλογα µε τη διάθεση των ανέµων και των βροχών, ραδιενεργές ζώνες ακατάλληλες για την ανθρώπινη ζωή. Τινα κάνει λοιπόν κανείς όταν δεν µπορεί να διαφύγει, όταν δεν µπορεί να αναζητήσει καταφύγιο αλλού επειδή το αλλού δεν υπάρχει; Είναι το δεύτεροµάθηµα από το Τσερνόµπιλ, αυτό που πρέπει να µάθουν οι σηµερινοί κάτοικοι των µελλοντικών µολυσµένων ζωνών της Ιαπωνίας: όταν κανένα µέσο, τεχνικό ή ψυχικό, δεν σου επιτρέπει να διαφύγεις από την ανθρώπινη συνθήκη, που έγκειται στο ότι πρέπει να κατοικείς σε εδάφη που είναι διαρκώς µολυσµένα, µόνον η άρνηση της πραγµατικότητας επιτρέπει να αντιµετωπίσεις περισσότερο ή λιγότερο γαλήνια το µέλλον. Ο λευκορώσος φυσικός Βασίλι Νεστερένκο είχε παρατηρήσει, στα δέκα χρόνια που ακολούθησαν το δυστύχηµα, άνοδο των επιπέδων ραδιενέργειας που µετριούνταν στον καθέναν από τουςκατοίκους των µολυσµένων ζωνών, ενώ το φυσιολογικό θα ήταν οι δόσειςαυτές να µειώνονται αισθητά. Αυτό σήµαινε πως αφού διαχειρίστηκαν το στρες της λεγόµενης φάσης του δυστυχήµατος, στην οποία εξακολουθούµε να βρισκόµαστε στη Φουκουσίµα, η ιδέα ότι είναι δυνατή ηεπιστροφή στην οµαλότητα επιβλήθηκεστην πραγµατικότητα και οι πληθυσµοί επανέλαβαν τις συνήθειες της ζωής τους πριν από το δυστύχηµα.

Το Τσερνόµπιλ και στο εξής η Φουκουσίµα εγκαινιάζουν καταστροφές ενός νέου τύπου, από τις οποίεςο άνθρωπος δεν είχε ποτέεµπειρία, στον βαθµό που αναπτύσσονται σε µακρά διάρκεια και πολλαπλασιάζονται µε τη βιολογική ζωή που κατασπαράσσουν. Επιδρούν στη βιολογική ζωή και συνεπώς στην κοινωνική και την ψυχική ζωή γενεών ανθρώπων που δεν έχουν ακόµη γεννηθεί, αλλά η µελλοντική ύπαρξή τους έχει αποικηθεί ήδη από το άτοµο.

Η καταστροφή αυτή που είναι ακόµη στην αρχή (το πλουτώνιο που χύ θηκε στον ωκεανό έχει διάρκεια ζωής που µετριέται σε χιλιάδες χρόνια) δεν έχει καµιά σχέση µε τις επίσης πυρηνικές καταστροφές στη Χιροσίµα και το Ναγκασάκι, στον βαθµό που αυτές οι τελευταίες εντάσσονται σε µια «κατάσταση εξαίρεσης» που ιδιάζει στους σύγχρονους πολέµους: η αναστολή του καθεστώτος του τακτικού δικαίου επέτρεπε εκεί να σκοτώνεις χωρίς να διαπράττεις έγκληµα. Στο Τσερνόµπιλ και τη Φουκουσίµα πρόκειται για«συνηθισµένες» βιοµηχανικές εγκαταστάσεις, προορισµένες να αυξήσουν τη συνολική κοινωνική ευηµερία – τουλάχιστον αυτός είναι ο λόγος που αρθρώθηκε για να δικαιολογήσει την προώθησή τους. Γι’ αυτό αυτά τα γεγονότα µάς καλούν να θέσουµεερωτήµατα για τις επιλογές µας ως κοινωνιών, τις τεχνολογικές και τις ενεργειακές επιλογές µας, εν συντοµία για το µοντέλο της κοινωνίας µας.

LE MONDE - ΤΟΥ Frederick Lemarchand - Τρίτη 26 Απριλίου 2011 - από τα ΝΕΑ

Ο Φρεντερίκ Λεµαρσάν είναι κοινωνιολόγος, συνυπεύθυνος του διεπιστηµονικού οργανισµού Risques («Κίνδυνοι») του Πανεπιστηµίου της Καν. Είναι επίσης συνυπεύθυνος της οµάδας Τεχνολογικά και Περιβαλλοντικά Διακυβεύµατα στο Κέντρο Μελετών και Ερευνών για τους κινδύνους και τις τρωτότητες (CERReV). Εχει συµµετάσχει στη συγγραφή του «Λεξικού των κινδύνων» .

Το µελόδραµα των ηµερών

Η απόφαση του ραδιοφωνικού σταθµού 9.84 να µη µεταδώσει τη λειτουργία της Μεγάλης Εβδοµάδας πέρασε απαρατήρητη από τους περισσότερους. Και θα είχε περάσειµάλλον τελείως απαρατήρητη αν η Ν.∆., διά τουεκπροσώπου της, δεντην είχε αναγορεύσει σε µείζον ιδεολογικό θέµα, χαρακτηρίζοντάς τη µε το επίθετο προκλητική και µε άλλα παρόµοια,αντάξια του µελοδράµατος των ηµερών.

Ποιο είναι το πρόβληµα, θα πείτε; Το πρόβληµα είναι ότι η διεύθυνση του σταθµού πήρετην απόφαση έπειτα από παρέµβαση της δηµοτικής αρχής – βλέπε Γιώργος Καµίνης – για να µην ενοχληθούν όσοι ακροατές δεν ασπάζονται το ελληνορθόδοξο δόγµα. Μια µικρή συµβολική χειρονοµία που,αν µη τι άλλο, δείχνει την πρόθεση της δηµοτικήςαρχής να αποκαταστήσει τις σχέσεις της µε την πραγµατικότητα τηςΑθήνας. Μικρή χειρονοµία, µια κλειδαρότρυπα, που όµωςαποκαλύπτει µια ολόκληρη απαγορευµένη περιοχή της δηµόσιας ζωής, µια χέρσα έκταση που της παρέχουν ασυλία ένα σωρό από αγκυλώσεις. Αναφέροµαι στις σχέσειςτης ελληνικής κοινωνίας µε την ορθόδοξη ελλαδική Εκκλησία, τη λειτουργία της, τις παραδόσεις της.

Μέρος αυτής της σχέσης είναι ο περίφηµος γάµος Εκκλησίαςκαι Κράτους. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή έχουµε την ευκαιρία ναπαρακολουθήσουµε την ευτράπελη πλευρά του, µε την απόδοση τιµών αρχηγού κράτους στο Αγιο Φως – χωρίς κανείς να σκέφτεται ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο το ελληνικόκράτος δείχνει πως θεωρεί ισότιµο το Αγιο Φως µε τον Μπερλουσκόνι και τον Σαρκοζί.

Υπάρχει και η σοβαρή της βέβαια, που στους καιρούς µας γίνεται ακόµη σοβαρότερη αφού η Εκκλησία, αν και όχι ευκαταφρόνητο τµήµα του ∆ηµοσίου, είναι το µόνο που δεν υφίσταται τις συνέπειές του Μνηµονίου, διαθέτει φορολογική ασυλία και χιλιάδες ιερείς που συµπεριφέρονται ως υπάλληλοι ∆ΕΚΟ. Μήπως ήρθε ηώρα να αναρωτηθούµε σε ποιον βαθµό αυτές οι παραδόσεις µας είναι συνιστώσες της σηµερινής πολιτισµικής µας κρίσης; Μήπως και η σχέση µας µε την Εκκλησία συγκαταλέγεται σε όλα αυτά τα δογµατικάµελό (∆εξιά,Αριστερά, αριστεροδέξια κ.λπ.),πίσω από τα οποία οχυρωνόµαστε γιατί δεν τολµάµε να αντικρύσουµε τον κόσµο στον οποίο ζούµε;

∆εν αισθάνεσαι λίγο γελοίος όταν ακούς για «πνευµατικότητατων ηµερών» και γύρω σου διάφοροι εξαγριωµένοισκάνε βαρελότα αν και θα ήθελαν να σε πυροβολήσουν; Και αν η Εκκλησία τις άγιες τούτες ηµέρες ούτε τη στοιχειώδηκατάνυξη δεν µπορεί να επιβάλει στους υποτιθέµενους πιστούς, τότε µήπως πρέπει να αποκαταστήσει και αυτή τις σχέσεις της µε την πραγµατικότητα του κόσµου στον οποίο ζει;

Αν, βέβαια, η µακρόχρονη θητεία της στους κόλπους του ελληνικού ∆ηµοσίου τήςέχει αφήσει ακόµη κάποια ίχνη ειλικρίνειας ή διάθεσης για κοινωνική προσφορά. 

ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ, Τρίτη 26 Απριλίου 2011, από τα ΝΕΑ

Εκτακτο Ιατρικό Ανακοινωθέν

Τους τελευταίους μήνες, ένα αγαπημένο πρόσωπο (το όνομά της: «Ελλάδα») παρουσίασε δραματική επιδείνωση τής από καιρό άθλιας υγείας της. Φώναξα, λοιπόν, ένα σοφό καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Κοινής Λογικής, και του ζήτησα τη γνώμη του. Να τι μου είπε:

«Τα συμπτώματα δεν αφήνουν αμφιβολίες. Πρώτο και χειρότερο, η οικονομική κρίση: τεράστιο έλλειμμα και δημόσιο χρέος, κλείσιμο επιχειρήσεων, εξωφρενικός υπερδανεισμός άλλων, εξαντλητική φορολογία και πολλά ακόμη που, σε συνδυασμό με τη γραφειοκρατία, τη διαφθορά και την κλιμάκωση της ανομίας, εξαφανίζουν κάθε ελπίδα αναζωπύρωσης της επιχειρηματικής δραστηριότητας, ή παραγωγικών επενδύσεων. Δεύτερο, ο κρατικός τομέας διαλύεται, με συνεχείς απεργίες, στάσεις, καταλήψεις. Τρίτο, ζωτικοί τομείς, όπως υγεία και παιδεία, είναι σε αποσύνθεση. Τέταρτο, ως αποτέλεσμα των προηγούμενων, οι Ελληνες έχουν χάσει τις ελπίδες τους, με χειρότερο επακόλουθο ότι ολοένα περισσότεροι προκομμένοι νέοι αποφασίζουν να μεταναστεύσουν. Πέμπτο...», τον σταμάτησα. «Τα βλέπω και μόνος μου, γιατρέ», είπα. «Μιλήστε μου καλύτερα για τη θεραπεία. Γι’ αυτό σας φώναξα!».

Ο σοφός καθηγητής συνοφρυώθηκε: «Μέχρι στιγμής δοκιμάστηκαν δύο ειδών: ως πρόσφατα, οι ντόπιοι γιατροί–μάγοι (αυτοί που λέτε εδώ «πολιτικούς»), εφάρμοσαν μεθόδους εναλλακτικής ιατρικής, είτε τύπου ομοιοπαθητικού (π.χ. περισσότερες προσλήψεις, περισσότεροι νόμοι που δεν εφαρμόζονται), είτε, κάποιοι ακραίοι, τύπου καθαρά πρωτόγονου, εξορκισμών ή βουντού (π.χ. αναζήτηση συνωμοσιών, υπόθαλψη βίαιων ενεργειών). Αυτές όχι απλώς απέτυχαν, αλλά επιδείνωσαν την κατάσταση – με αυτή την έννοια, η νόσος είναι πλέον ιατρογενής. Aπό πέρυσι, βέβαια, έγινε προσπάθεια να εφαρμοσθούν μέθοδοι της συμβατικής Ιατρικής, με τη μετάκληση ξένων ειδικών. Ομως κάποιες από αυτές (π.χ. δάνεια) λειτουργούν παρηγορητικά, απλώς παρατείνοντας ελαφρώς τη ζωή της ασθενούς, ενώ όσες σκοπεύουν πράγματι στη θεραπεία (π.χ. μείωση της σπατάλης, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων), τις υπονομεύουν οι ντόπιοι γιατροί–μάγοι, οι οποίοι –δυστυχώς συχνά σε συνεργασία με την ασθενή– μόλις βγαίνουν από το θάλαμο οι ξένοι πετούν τα εισαγόμενα φάρμακα στην τουαλέτα, βγάζουν τους ορούς, και άλλα παρόμοια, υπανάπτυκτα, που...».

Τον έκοψα, γιατί δεν άντεχα να ακούω: «Και η πρόγνωση, γιατρέ; Υπάρχει ελπίδα;» Ο καθηγητής κούνησε λυπημένα το κεφάλι. «Αγαπητέ μου...», έσφιξα τα δόντια, έτοιμος να ακούσω τα χειρότερα. «Η επιστήμη ουσιαστικά σήκωσε τα χέρια. Εκτός... Εκτός αν...». Κόμπιασε, κόβοντάς μου την ανάσα. «Εκτός τι, γιατρέ; Μιλήστε!». Εκείνος αναστέναξε. «Εκτός αν η ασθενής θέλει να δοκιμάσει μία πειραματική θεραπεία». Ξίνισα τα μούτρα. «“Πειραματική”; Στου κασίδη το κεφάλι; Θα την κάνουμε ινδικό χοιρίδιο;». Ο καθηγητής χαμογέλασε πικρά. «Εχετε δίκιο. Το σωστό είναι να το πάρετε απόφαση, είπε κι έστριψε να φύγει. Αλλά εγώ δεν άντεξα. Του άρπαξα το μπράτσο. «Μια στιγμή, γιατρέ, μη φεύγετε! Πείτε μου, τι σόι “εναλλακτική θεραπεία” είναι αυτή;».

Ο καθηγητής την περιέγραψε. Σας τη λέω όπως την κατάλαβα, μεταφράζοντας την ιατρική του γλώσσα σε πολιτική: «Δεν υπάρχει χρόνος», είπε, «σε τέτοια κρίση, να αλλάξει ο πρωθυπουργός (ο καθηγητής τον είπε «αρχίατρο»). Αυτός, καλός - κακός, πρέπει να μείνει στη θέση του και να αναλάβει τις ευθύνες που του αναθέσατε. Αυτό όμως που πρέπει να κάνει, αμέσως μάλιστα, είναι να αλλάξει ριζικά την κυβέρνησή του («συμβούλιο γιατρών–μάγων» την είπε ο καθηγητής), που αποτελείται σχεδόν όλη από άτομα άκρως ακατάλληλα να αντιμετωπίσουν την κατάσταση, για δύο απλούστατους λόγους: δεν θέλουν και δεν μπορούν. Κι έπειτα ας φτιάξει ο πρωθυπουργός μια κυβέρνηση για το καλό της πατρίδας (της «ασθενούς»), που θα την επιλέξει με συμβουλές κάποιων συνετών ανθρώπων, εκτός πολιτικής, κι όχι των παρατρεχάμενών του. Από τους τωρινούς υπουργούς να κρατήσει μόνο όσους έδειξαν αποφασιστικότητα και ικανότητα στην πράξη, που είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, ανθρώπου μάλιστα μη αρτιμελούς. Αλλους πολιτικούς να χρησιμοποιήσει μόνο ελάχιστους, κάποιους που το ήθος και η ευφυΐα τους τούς έστειλαν στο περιθώριο – τους ξέρουν κι οι πέτρες ποιοι είναι. Από εκεί και πέρα, όσους διαλέξει, πρέπει να έχουν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά: Πρώτο, καμία πολιτική ενασχόληση ή φιλοδοξία, άρα καμία διάθεση να γίνουν αρεστοί. Δεύτερο, θάρρος και αποφασιστικότητα. Τρίτο, να είναι ιδιαίτερα επιτυχημένοι στο επάγγελμά τους, όποιο κι αν είναι, φτάνει να περιλαμβάνει καθήκοντα διοικητικά. (Ομως, από τα επαγγέλματα εξαιρούνται ρητά τα σχετικά με τον αθλητισμό, την τηλεόραση και το θέαμα.) Τέταρτο, να έχουν μεγάλη πείρα της ελληνικής πραγματικότητας. Πέμπτο, να είναι δουλευταράδες (Καλό τεστ επιλογής για το τελευταίο: στο ερώτημα «Πού θα περάσετε το Πάσχα ενόσω είστε υπουργός;», να απαντούν, έκπληκτοι: «Μα, φυσικά, στην Αθήνα!»).

Με χέρι τρεμάμενο, πάω να βάλω την υπογραφή στην εξουσιοδότηση, καθώς η ασθενής έπεσε στο μεταξύ σε κώμα και πρέπει κάποιος συγγενής να αποφασίσει. Ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κοινής Λογικής μού το τονίζει: η θεραπεία είναι πειραματική, έχει αρκετά εναντίον της και δεν εγγυάται τη θεραπεία. Αλλά εγώ υπογράφω γιατί έχει ένα μοναδικό πλεονέκτημα: είναι η τελευταία μας ελπίδα.

Ο πνιγμένος, λένε, από τα μαλλιά του πιάνεται. Πιο χρήσιμο μου φαίνεται να πιαστούμε από τους αποδεδειγμένα άξιους ανθρώπους μας.

Tου Αποστολου Δοξιαδη*

Τσερνομπίλ ανατέλλοντος ηλίου

Σύγχυση και αμφιβολίες αφήνει πίσω του το τσουνάμι των μπερδεμένων εξελίξεων στην Ιαπωνία, καθώς οι αρμόδιες αρχές αναβάθμισαν στο ανώτατο «επίπεδο 7» τη σοβαρότητα της πυρηνικής κρίσης στη Φουκουσίμα, την ώρα που ο πρωθυπουργός δήλωνε ότι η κατάσταση «σταθεροποιείται βήμα βήμα», απολογούνταν στους πληγέντες και ζητούσε επιστροφή στους κανονικούς ρυθμούς. Ταυτόχρονα, η διαχειρίστρια εταιρεία ανησυχούσε για διαρροή ραδιενέργειας μεγαλύτερη από την καταστροφή στο Τσερνομπίλ και εκπρόσωπος της ΙΑΕΑ επέμενε στη διάκριση... άλλο Φουκουσίμα κι άλλο Τσερνομπίλ.

 Μέσα στο μισοκατεστραμμένο πυρηνικό εργοστάσιο οι επιστήμονες προσπαθούν να σώσουν ό,τι σώζεται αυτοθυσιαζόμενοι Η Ιαπωνική Υπηρεσία Πυρηνικής και Βιομηχανικής Ασφάλειας ανέβασε από 5 σε 7, δηλαδή στην τελευταία βαθμίδα της διεθνούς κλίμακας, τη σοβαρότητα της πυρηνικής κρίσης στη Φουκουσίμα, τοποθετώντας τη σε επίπεδο ανάλογο με την καταστροφή στο Τσερνομπίλ. Διευκρίνισε, ωστόσο, ότι το επίπεδο ραδιενεργών εκπομπών που έχει καταγραφεί από την αρχή της κρίσης στη Φουκουσίμα δεν αναλογεί παρά σε ποσοστό χαμηλότερο του 10% των εκπομπών που μετρήθηκαν το 1986, μετά την καταστροφή στο Τσερνομπίλ, και τόνισε ότι υπάρχει διαφορά στην έκταση και τη φύση της ακτινοβολίας.

Μετά την ανακοίνωση αυτή, όμως, η διαχειρίστρια εταιρεία του πληγέντος πυρηνικού σταθμού της Φουκουσίμα εξέφρασε την ανησυχία της μήπως η έκλυση ραδιενέργειας ξεπεράσει εκείνη του πυρηνικού δυστυχήματος στον ουκρανικό σταθμό.
Η απόφαση της Ιαπωνίας να αυξήσει το επίπεδο σοβαρότητας της κρίσης στη Φουκουσίμα δεν σημαίνει ότι αυτή είναι συγκρίσιμη με το δυστύχημα του Τσερνομπίλ, δήλωνε στη συνέχεια ανώτερος αξιωματούχος της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ). Επιπλέον, το γεγονός πως η απόφαση ελήφθη τώρα, δεν σημαίνει ούτε ότι οι αρχές επιχείρησαν να υποβαθμίσουν τη σοβαρότητα της κατάστασης.
Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας ανακοίνωσε επίσης ότι δεν προκύπτει πως ο κίνδυνος για τη δημόσια υγεία είναι μεγαλύτερος μετά την αναβάθμιση της σοβαρότητας της κρίσης. Οπως τόνισε εκπρόσωπος της ΠΟΥ, ενώ ο κίνδυνος για την ώρα είναι πολύ μικρός, εκτός βεβαίως της ζώνης εκκένωσης, η σύγχυση προκύπτει από το γεγονός ότι συνδυάστηκαν τα ποσοστά διαρροής από τους τρεις αντιδραστήρες και αντιμετωπίστηκαν ως ενιαίο περιστατικό.
Ετσι ή αλλιώς, ειδικοί εκτιμούν ότι για τον καθαρισμό της περιοχής που μολύνθηκε από τα ραδιενεργά υλικά μπορεί να απαιτηθεί ακόμη και ένας αιώνας.
Δύο ισχυροί μετασεισμοί, 6,4 και 6,3 Ρίχτερ χθες, οδήγησαν σε νέο συναγερμό στη Φουκουσίμα και οι εγκαταστάσεις του σταθμού εκκενώθηκαν.
Η διαχειρίστρια εταιρεία ανακοίνωσε πως οι αντλίες που διοχετεύουν το νερό στους αντιδραστήρες 1, 2 και 3 λειτουργούσαν κανονικά, αλλά τηρήθηκε η οδηγία απομάκρυνσης των τεχνικών ώστε να διεξαχθούν οι απαιτούμενοι έλεγχοι. Επίσης κατασβέστηκε γρήγορα φωτιά που εκδηλώθηκε στον αντιδραστήρα 4, χθες τα ξημερώματα.
Εκτός λειτουργίας ετέθη προσωρινά το αεροδρόμιο Ναρίτα του Τόκιο, μετά το δεύτερο ισχυρό μετασεισμό.
Παράλληλα, ο Ιάπωνας πρωθυπουργός, Ναότο Καν, διαβεβαίωνε ότι η κατάσταση στη Φουκουσίμα «σταθεροποιείται βήμα βήμα», με την υπόσχεση να μοιραστεί η Ιαπωνία την εμπειρία της με τον υπόλοιπο κόσμο, ώστε να μην επαναληφθούν ανάλογες κρίσεις. Ζητώντας συγγνώμη από τους πληγέντες αγρότες και ψαράδες για τη μη διάθεση των προϊόντων τους, κάλεσε όλους τους πολίτες να επανέλθουν στους κανονικούς ρυθμούς και να βοηθήσουν τους πληγέντες κάνοντας παραλληλισμό με την ανοικοδόμηση της χώρας μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΤΖΑΒΑΡΑ

(Πηγές: Ασ. Πρες - Reuters - Γαλλικό - ΑΠΕ - BBC - www.nytimes.com)

Γαλλία: από χθες απαγορεύεται η μπούργκα

Ο νόμος που απαγορεύει στις μουσουλμάνες να φορούν μπούργκα ή νικάμπ, ο οποίος εγκρίθηκε από το γαλλικό Κοινοβούλιο στις 11 Οκτωβρίου 2010 μετά από μαραθώνιες συζητήσεις, τέθηκε χθες σε εφαρμογή.

Η Γαλλία και το Βέλγιο είναι οι μόνες χώρες στον κόσμο στις οποίες η απόκρυψη του προσώπου σε δημόσιους χώρους συνιστά παράπτωμα. Σύμφωνα με το νόμο, απαγορεύεται να κρύβεται το πρόσωπο με μουσουλμανικό ένδυμα σε δημόσιους χώρους, στο δρόμο, σε σχολεία, σινεμά, καφενεία, κήπους, νοσοκομεία, ιδρύματα, δημαρχίες, νομαρχίες, μέσα μαζικής μεταφοράς, καταστήματα. Το παράπτωμα συνεπάγεται επιβολή προστίμου μέχρι 150 ευρώ και υποχρέωση παρακολούθησης επιμορφωτικών σεμιναρίων διαπαιδαγώγησης του πολίτη.

Στη Γαλλία οι γυναίκες που φορούν μπούργκα ή νικάμπ είναι λιγότερες από 2.000 και σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις, αρκετές μουσουλμάνες δεν είναι διατεθειμένες να εγκαταλείψουν τη μαντίλα τους, ενώ η αστυνομία δεν έχει το δικαίωμα αφαίρεσης του καλύμματος.

Η εγκύκλιος που εκδόθηκε από τον υπουργό Εσωτερικών Κλοντ Γκεάν προσδιορίζει ότι δεν πρέπει να γίνεται χρήση βίας, αλλά προσπάθεια για παιδαγωγική. Δεν προβλέπει επίσης τίποτε σχετικά με την εφαρμογή του τελευταίου άρθρου του νόμου, σύμφωνα με το οποίο θα επιβάλλονται «κυρώσεις σε εκείνους που αναγκάζουν τις γυναίκες να καλυφθούν». Οπως τονίζουν οι αστυνομικοί, ένα τέτοιο αδίκημα δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί. Ο νόμος ορίζει ότι τα άτομα που επιβάλλουν σε μια γυναίκα να καλύπτει το πρόσωπό της σε δημόσιους χώρους απειλούνται με ποινές φυλάκισης μέχρι ενός έτους και καταβολή προστίμου μέχρι 30.000 ευρώ. Οι ποινές αυτές διπλασιάζονται σε ποινή φυλάκισης μέχρι δύο ετών και πρόστιμο μέχρι 60.000 ευρώ όταν πρόκειται για εξαναγκασμό σε ανήλικα άτομα.

Χθες πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά της εφαρμογής του νόμου μπροστά από τον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων. Γυναίκες που φορούσαν μπούργκα και νικάμπ, καθώς και αρκετοί συμπαθούντες συνελήφθησαν με το αιτιολογικό ότι η διαδήλωση έγινε χωρίς σχετική άδεια. Το Σάββατο, η αστυνομία συνέλαβε 61 ανθρώπους που επρόκειτο να συμμετάσχουν σε απαγορευμένη συγκέντρωση κατά του νόμου, η οποία είχε οργανωθεί από ισλαμικές οργανώσεις. 

Της ΗΡΑΣ ΦΕΛΟΥΚΑΤΖΗ - Ελευθεροτυπία

Συλλογικό ασυνείδητο

Δεν είναι λίγοι παγκοσμίως όσοι αναρωτήθηκαν, αφότου έγινε γνωστή η διαρροή στους αντιδραστήρες του πυρηνικού εργοστασίου στη Φουκουσίμα, για ποιο λόγο οι Ιάπωνες, που πρώτοι ήρθαν αντιμέτωποι με τη φονική δύναμη της πυρηνικής έκρηξης στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και έζησαν στο πετσί τους τις συνέπειές της, έδειξαν τόση δυσκαμψία στην αντιμετώπιση της πυρηνικής κρίσης, που ακολούθησε τον πρόσφατο φονικό σεισμό στη χώρα τους.

Αναρωτήθηκαν, επίσης, τι οδήγησε τον -κατά τα άλλα γνωστό για την έφεσή του στην τεχνολογία- ιαπωνικό λαό να κατασκευάσει πληθώρα και αμφιβόλου ασφαλείας πυρηνικά εργοστάσια, σε έναν τόπο που θεωρείται από τους πλέον σεισμογενείς παγκοσμίως.

Μια πιθανή απάντηση σε αυτόν το γρίφο θα μπορούσε να προσφέρει η θεωρία του συλλογικού ασυνειδήτου, του κορυφαίου ψυχαναλυτή Καρλ Γιουνγκ.

Σύμφωνα με αυτήν, το συλλογικό ασυνείδητο αντιπροσωπεύει ένα στρώμα βαθύτερο από αυτό του προσωπικού ασυνειδήτου. Εκεί κατοικούν, λειτουργούν και κατά καιρούς αναδύονται στη συνείδησή μας ενστικτώδεις δυνάμεις, τάσεις και αρχέγονες εικόνες, που ενδέχεται να είναι κοινές σε έναν ολόκληρο λαό, ακόμη και σε όλη την ανθρωπότητα. Τα αρχέτυπα του συλλογικού ασυνειδήτου τα βιώνουμε σαν συγκινησιακές καταστάσεις, σαν μυστηριώδη κίνητρα συμπεριφοράς, πάντοτε έξω από το συνειδησιακό μας έλεγχο. Η επίδρασή τους στο συνειδητό μας μπορεί να είναι είτε θετική είτε αρνητική, ανάλογα με την όψη που παρουσιάζουν.

Τα ξεχασμένα αυτά αρχέτυπα οδηγούν πολλές ομάδες ανθρώπων που έχουν κοινές ρίζες, αλλά και ολόκληρους λαούς, να αναβιώνουν σε τακτά χρονικά διαστήματα τραυματικές εμπειρίες και να αναπαράγουν τις συνθήκες τραυματικών γεγονότων που, στη σφαίρα του συνειδητού, μοιάζει να αγωνίζονται να αποφύγουν.

Οσο τα αρχέτυπα παραμένουν ασυνείδητα, είτε μας καταλαμβάνουν και εμείς χάνουμε κάθε έλεγχο του εαυτού μας, ταυτιζόμενοι σε μεγάλο βαθμό με αυτά, είτε τα προβάλλουμε στους άλλους, φανταζόμενοι ότι εκείνοι διαθέτουν χαρακτηριστικά που ουσιαστικά είναι δικά μας. Πρόκειται, με λίγα λόγια, για ένα σκληρό δίσκο, για μια οργανωμένη μνήμη υπολογιστή, με τους διάφορους ατομικούς υποκαταλόγους να αναφέρονται και το περιεχόμενό τους να εξαρτάται από τον πρωταρχικό φάκελο, όπου βρίσκονται τα συλλογικά αρχέτυπα.

Ετσι, η θεωρία του συλλογικού ασυνειδήτου εξηγεί εν μέρει και τις επαναλήψεις που παρατηρούνται κατά τακτά χρονικά διαστήματα στην Ιστορία ορισμένων λαών. Το παράδειγμα της Γερμανίας είναι χαρακτηριστικό.

Στην περίπτωση της χώρας μας, τώρα, το δικό μας συλλογικό ασυνείδητο, όπου κατοικεί η λήθη, οδήγησε τις πολιτικές επιλογές μας, αλλά και τις συμπεριφορές πολλών τα τελευταία χρόνια και κατόρθωσε να ανακαλέσει φαντάσματα του παρελθόντος και να αναπαραγάγει σήμερα, μετά τα χρόνια της οικονομικής ανάπτυξης και της ευημερίας, τις συνθήκες φτώχειας και φόβου που επικρατούσαν την αμέσως μεταπολεμική εποχή. Ετσι, η Ελλάδα στις ημέρες μας μοιάζει άδειο σκηνικό, που πίσω από τα σκονισμένα απομεινάρια της καλής εποχής κρύβει την πλήρη αποσύνθεση και την κατάρρευση όσων είχαν χτιστεί, συχνά πάνω σε σαθρά θεμέλια, τις τελευταίες δεκαετίες.

Και μόνο φέρνοντας στο συνειδητό τα κίνητρα που μας οδήγησαν σε ορισμένες πολιτικές και μη επιλογές και στη διατήρηση των ψευδαισθήσεων, θα μπορέσουμε ίσως να απαλλαγούμε από τα φαντάσματα του παρελθόντος, να πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας και να ελπίσουμε σε ένα καλύτερο μέλλον· αν όχι για μας, τουλάχιστον για τα παιδιά μας... 

Της ΕΛΙΖΑΜΠΕΤΤΑΣ ΚΑΖΑΛΟΤΤΙ - Ελευθεροτυπία

Τέλος αντοχής, τέλος ανοχής

Τέλος αντοχής, τέλος ανοχής   H εγκληματικότητα απασχολεί τον μέσο Ελληνα περισσότερο από την οικονομική κρίση. Παρά την όποια αστυνόμευση νιώθει στην ουσία χωρίς προστασία. Και ο ηθικός πανικός, ο τρόμος για μια αναπάντεχη συναπάντηση με το κακό τα ισοπεδώνει όλα, δεν υπάρχουν κολαστήρια και νησίδες ησυχίας, ο κίνδυνος παραφυλάει πίσω από κάθε γωνία. Είναι αλήθεια ότι απ’ όλα διαθέτει ο μπαξές του εγκλήματος. Πολυσχιδή δίκτυα μικρο-παρανόμων που ζουν στο ημίφως της παραοικονομίας, από το παρεμπόριο, τη μαύρη εργασία, την ανταλλαγή αγαθών έναντι υπηρεσιών, τη διακίνηση ναρκωτικών, την πορνεία, τις κλοπές, την κλεπταποδοχή εμπορευμάτων, σε ένα περιβάλλον μαστιζόμενο από την εξαθλίωση, τον αποκλεισμό, τις διακρίσεις, το ζην επικινδύνως. Ενας σκοτεινός κόσμος από τον οποίο τα καθώς πρέπει άτομα του τακτοποιημένου κόσμου επωφελούνται για την αγορά αγαθών ή παράνομων ουσιών. Πλοκάμια ανατολικο-ευρωπαϊκών και βαλκανικών μαφιών, που δρουν αθέατα με έδρα την Ελλάδα και ασχολούνται με τη βαριά βιομηχανία του εγκλήματος, εκτελέσεις, εμπόριο όπλων, λευκής σαρκός, ναρκωτικών, με πολύ σκληρά μέλη, που ξεκληρίζονται μεταξύ τους στους δρόμους των μεγαλουπόλεων. Συμμορίες εγχώριων εκβιαστών που λυμαίνονται τις επιχειρήσεις της νύχτας μισθοδοτώντας πλήθος αστυνομικών. Εκτεταμένα δίκτυα οικονομικού εγκλήματος, που αναπτύσσονται μέσα από αφανείς διαύλους και μολύνουν μεγάλο κομμάτι της νόμιμης επιχειρηματικότητας. Ο πακτωλός μαύρου χρήματος που αποκτάται περνάει, ανεμπόδιστα, από χέρι σε χέρι, από χώρα σε χώρα και ξεπλένεται, παρά τους αυστηρούς νόμους. Το οικονομικό έγκλημα αποτελεί μια υπόγεια λερναία ύδρα, που για να συντηρηθεί χρησιμοποιεί κοινούς κακοποιούς, συνδέοντας ευυπόληπτα και υπεράνω υποψίας μέλη της κοινωνίας με τον υπόκοσμο. Ομως δεν είναι αυτή η εγκληματικότητα που απασχολεί τον πολίτη, μολονότι τον εμπλέκει εν αγνοία του. Είναι η λεγόμενη μικροεγκληματικότητα, κλοπές τσαντών, πορτοφολιών, διαρρήξεις σπιτιών, μαγαζιών, ληστείες, η οποία σήμερα έχει λάβει και ακραία αιμοσταγή χαρακτηριστικά οργανωμένου εγκλήματος. Αδίστακτοι κακοποιοί σαρώνουν τις πόλεις και την επαρχία και δολοφονούν για μερικά ευρώ υπαλλήλους, ηλικιωμένους στα κρεβάτια τους, άτυχους πολίτες μέσα στο κουκούλι του σπιτιού ή του μαγαζιού τους. Το φαινόμενο -αναμενόμενο σε εποχή παρατεταμένης και εκτεταμένης κοινωνικο-οικονομικής κρίσης- συχνά, από ιδεολογική αγκύλωση, υποβαθμίζεται, ή πάλι διογκώνεται οδηγώντας σε σκοταδιστικό τρόμο. Η Ελλάδα δεν είναι η χώρα με τη χαμηλότερη εγκληματικότητα. Ατομα πωρωμένα από τον ευτελισμό, τις ανισότητες, τους αδυσώπητους ανταγωνισμούς, την ανομία, δραπέτες, τρόφιμοι φυλακών σε άδεια, εισαγόμενοι κακοποιοί επιδίδονται σε άγριες λεηλασίες. Καθημερινά, κλέφτες και αστυνόμοι αναμετριούνται, όχι σπάνια με ήττα των δεύτερων και αρκετά ανυποψίαστα θύματα. Σίγουρα χρειάζεται ένας άλλος τρόπος οργάνωσης της Αστυνομίας, αλλά και πρόληψη. Το έγκλημα απομακρύνεται με την εργασία, την πρόνοια, την παιδεία, τη συνεκτική κοινωνία. Κι ό,τι μπορεί να διασωθεί από ανοχή και ψυχραιμία. Η λογική μέσα σε μια αντίξοη καθημερινότητα είναι κάτι εξαιρετικά εύθραυστο. Μα εν τέλει ισχυρό, ισχυρότερο από την ακόρεστη ωμότητα του εγκλήματος. Tης Τασουλας Καραϊσκακη  από την Καθημερινή

Πιο καθαρή από μακριά η εικόνα στην Ιαπωνία

Πιο καθαρή από μακριά η εικόνα στην Ιαπωνία

H τεχνολογία επιτρέπει σε ειδικούς σε ολόκληρο τον κόσμο να καταγράφουν την κατάσταση

Εάν θέλετε να μάθετε ακριβώς τι συμβαίνει στο πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα Ντα-Ιτσι, που καταστράφηκε από τον σεισμό και το τσουνάμι της 11ης Μαρτίου, πρέπει να μιλήσετε με επιστήμονες που βρίσκονται πολλά χιλιόμετρα μακριά. H τεχνολογία σήμερα επιτρέπει σε ειδικούς σε ολόκληρο τον κόσμο να καταγράφουν την κατάσταση, όπως εξελίσσεται, με κάθε λεπτομέρεια. Κάθε πληροφορία που λαμβάνουν, όπως π.χ. το χρώμα του καπνού ή ένα ισότοπο στο περιβάλλον, «γεννά» μια λεπτομερή ανάλυση των τεκταινομένων.

Δεν είναι τυχαίο ότι η ανάλυση μιας γαλλικής εταιρείας αποκάλυψε στον κόσμο πολύ περισσότερα για την κατάσταση του αντιδραστήρα στη Φουκουσίμα από όσα θέλησε να δημοσιοποιήσει η διαχειρίστρια του εργοστασίου, η Τokyo Electric Power.

Επιστήμονες σε Ευρώπη και Αμερική γνωρίζουν, π.χ., μετά την παρακολούθηση των εκρήξεων του αερίου υδρογόνου, ότι οι ράβδοι πυρηνικού καυσίμου θερμάνθηκαν σε επικίνδυνα επίπεδα, ενώ οι στήλες καπνού που ανέβηκαν από τα σωθικά του εργοστασίου στην ατμόσφαιρα «μαρτύρησαν» σε ποιο βαθμό έχουν υποστεί τήξη οι ράβδοι. Οι ειδικοί εκτιμούν, πάντως, ότι δεν έχει επέλθει πλήρης τήξη του πυρήνα στο πυρηνικό εργοστάσιο.

Τα περισσότερα από αυτά τα συστήματα που επιτρέπουν τη στενή παρακολούθηση των πυρηνικών εργοστασίων γεννήθηκαν μετά τη μερική τήξη στο Θρι Μάιλ Αϊλαντ, το 1979, όταν οι διαχειριστές του ανακάλυψαν ότι δεν μπορούσαν να γνωρίζουν τι συνέβαινε στον αντιδραστήρα, ότι -εν ολίγοις- ήταν «τυφλοί». Εκτοτε, για να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των ελεγκτικών αρχών, οι εταιρείες που διαχειρίζονται πυρηνικά εργοστάσια χρησιμοποιούν ορισμένα στοιχεία για να δημιουργήσουν προσομοιώσεις τού τι ακριβώς συμβαίνει στις «πυρηνικές καρδιές τους» και έτσι να υπολογίζουν τους κινδύνους που ενδέχεται να δημιουργηθούν.

Μια τέτοια αξιολόγηση των ιαπωνικών αντιδραστήρων αποπειράθηκε ο Αμερικανός υπουργός Ενέργειας Στίβεν Τσου, αποκαλύπτοντας ότι το 70% του πυρήνα σε έναν από αυτούς είχε υποστεί ολική καταστροφή, ενώ ο πυρήνας ενός άλλου είχε υποστεί τήξη κατά 30%.

Φυσικά, οι λεπτομέρειες και τα διάφορα στοιχεία που καταγράφονται αποκαλύπτουν κι άλλες παραμέτρους της κατάστασης που επικρατεί σε ένα πυρηνικό εργοστάσιο, όπως π.χ. τον χρόνο που ο αντιδραστήρας παρέμεινε χωρίς νερό στο σύστημα ψύξης αλλά και ποια ραδιενεργά σωματίδια απελευθερώθηκαν στην ατμόσφαιρα από τη μονάδα. Κυβερνήσεις και εταιρείες διαθέτουν δεκάδες προγράμματα κομπιούτερ, τα οποία ονομάζουν «κώδικες ασφάλειας», και με τα οποία μπορούν να σχεδιάσουν ένα πρόγραμμα δράσης, από την εκκένωση των πληθυσμών που μένουν κοντά στην «τραυματισμένη» μονάδα μέχρι την πρόβλεψη του αποτελέσματος της πυρηνικής κρίσης.

Αν η κατάσταση στη Φουκουσίμα εξελιχθεί όπως στο Θρι Μάιλ Αϊλαντ, τα πρότυπα που δημιουργούν οι εξ αποστάσεως παρατηρητές θα αποτελούν και τις μοναδικές κατ’ ουσίαν πληροφορίες που θα διαθέτουμε για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Πρόσφατα, ο Αλαν Χάνσον, αντιπρόεδρος της Areva NC, παρουσίασε διαφάνειες που είχαν προετοιμαστεί από τη γερμανική μονάδα της εταιρείας. Η πτώση της στάθμης του νερού αρχικά αποκάλυψε τα τρία τέταρτα των πυρήνων και οι θερμοκρασίες έφτασαν τους 2.700 βαθμούς Κελσίου, επίπεδο στο οποίο λιώνουν το ατσάλι και το ζιρκόνιο – το περίβλημα των ράβδων πυρηνικού καυσίμου.

Ευρωπαίος αξιωματούχος τόνισε ότι οι Ιάπωνες δεν μπορούν παρά να βασιστούν σε αυτού του είδους τις εξ αποστάσεως παρατηρήσεις / διαγνώσεις για να αποκτήσουν εικόνα του τι συμβαίνει, αφού δεν διαθέτουν καμία πρόσβαση στον πυρήνα. «Στην πραγματικότητα οι Ιάπωνες είναι τυφλοί», δήλωσε χαρακτηριστικά.

The New York Times

Το Κοράνι άναψε νέες φωτιές

Το Κοράνι άναψε νέες φωτιές

Αιματηρές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στην πολύπαθη χώρα

για το κάψιμο του ιερού βιβλίου σαι Φλόριντα

- Φουντώνει ξανά η αντιδυτική προπαγάνδα

Σε σύγκρουση πολιτισμών οδηγούν πράξεις ασέβειας κατά ιερών θρησκευτικών συμβόλων, όπως το κάψιμο αντίτυπου του Κορανίου, που προκάλεσε αιματηρές συγκρούσεις στο Αφγανιστάν και δίνει την ευκαιρία στους εξτρεμιστές ισλαμιστές να προωθήσουν την προπαγάνδα τους εναντίων των ΗΠΑ και της Δύσης.

Τα βιαία επεισόδια στο Αφγανιστάν υπονομεύουν την επίτευξη σταθερότητας, την εξουσία της κεντρικής κυβέρνησης της Καμπούλ και τη στρατηγική του προέδρου των ΗΠΑ Μπαρόκ Ομπάμα για την απεμπλοκή των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων.

Το κάψιμο του Κορανίου σε εκκλησία της Φλόριντα από τον φονταμενταλιστή ευαγγελιστή πάστορα Τέρι Τζόουνς καταδεικνύει τις ευαίσθητες ισορροπίες που επικρατούν μεταξύ χριστιανισμού και ισλάμ, σε μια περίοδο που τα αντιαμερικανικά αισθήματα κυριαρχούν στις μουσουλμανικές μάζες. Οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στο Αφγανιστάν συνεχίζονταν για πέμπτη ημέρα και μέχρι χθες που γράφονταν αυτές οι γραμμές ο αριθμός των νεκρών, σύμφωνα με το γαλλικό πρακτορείο ΑFΡ, ανερχόταν σε 24 άτομα, συμπεριλαμβανομένων των επτά υπαλλήλων των Ηνωμένων Εθνών στην πόλη Μαζάρ ι Σαρίφ. Χιλιάδες πολίτες κατέβηκαν στους δρόμους του Αφγανιστάν για να διαμαρτυρηθούν, φωνάζοντας συνθήματα όπως «Θάνατος στους Αμερικανούς».

Η θρησκεία είναι ένα πολύ ευαίσθητο σημείο της υπερβολικά συντηρητικής κοινωνίας του Αφγανιστάν, όπου η διεθνής στρατιωτική δύναμη της ISAF, το κύριο μέρος της οποίας αποτελείται από Αμερικανούς στρατιώτες, μάχεται τους Ταλιμπάν, που εδώ και καιρό έχουν ανασυντα-θεί και διεξάγουν αιματηρές επιθέσεις. Το κάψιμο του Κορανίου το καταδίκασε ο πρόεδρος Ομπάμα, ως μια «πράξη υπερβολικής αδιαλλαξίας και φανατισμού». Το ίδιο επικριτικές και οι δηλώσεις του επικεφαλής των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν, στρατηγού Ντέιβιντ Πετρέους, ότι «το κάψιμο του Κορανίου ήταν μια πράξη μίσους, εντελώς ασεβής και την καταδικάζουμε με τον εντονότερο τρόπο». Ο Αμερικανός πρέσβης Καρλ Εικενμπερι δήλωσε με τη σειρά του ότι οι Αμερικανοί σέβονται το Κοράνι και όλα τα θρησκευτικά κείμενα και αποδοκιμάζουν κάθε πράξη ασέβειας απέναντι σε οποιαδήποτε θρησκεία.

Εξτρεμισμός

Οι μαχητές των Ταλιμπάν εκμεταλλεύονται τέτοιους είδους προσβολές κατά της ισλαμικής θρησκείας, που προκαλούν τον θυμό όχι μόνο των εξτρεμιστών, αλλά και των μετριοπαθών μουσουλμάνων. Οι αντάρτες,

σύμφωνα με δημοσίευμα των «Los Angeles Times», που επικαλείται δηλώσεις Αφγανών και Δυτικών αξιωματούχων, μπορούν να εκμεταλλευτούν τις αναταραχές και να τις χρησιμοποιήσουν για να εξαπολύσουν επιθέσεις εναντίον δυτικών και κυβερνητικών στόχων. Παράλληλα, οι Ταλιμπάν δρέπουν τους καρπούς της προπαγάνδας τους, ταυτιζόμενοι με τη λαϊκή οργή για τη βεβήλωση του Κορανίου από «άπιστους».

Η πυροδότηση των αντιδράσεων στο Αφγανιστάν κατά των Αμερικανών, σύμφωνα με αναλυτές, δεν αποτελεί έκπληξη παρά μια λογική επίπτωση, από τη στιγμή που οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις και το προσωπικό των Ηνωμένων Εθνών θεωρούνται από τον τοπικό πληθυσμό κατακτητές και η αφγανική κυβέρνηση του προέδρου Χαμίντ Καρζάι δεν έχει καταφέρει να κερδίσει ευρεία αποδοχή.

Από την εφημερίδα «Κόσμος του Επενδυτή», του Γιώργου Ξ. Πρωτοπαπά

Κατηχητικό για το... ηλεκτρονικό έγκλημα

Κατηχητικό για το... ηλεκτρονικό έγκλημα 

Μνημόνιο συνεργασίας ΕΛ,ΑΣ.-Εκκλησίας - Αξιωματικοί της Αστυνομίαςθα συμμετέχουν σε σεμινάρια σε όλες τις μητροπόλεις

Στον ηλεκτρονικό κόσμο του εγκλήματος προφανώς και δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει τη θυματοποίηση των κληρικών και του ευλαβούς εκκλησιάσματος. Για τον λόγο αυτό, και προτού αρχίσει η Διεύθυνση Ηλεκτρονικού Εγκλήματος να καταγράφει ηλεκτρονικές απάτες περί την Εκκλησία, θα γίνουν ενημερωτικές ημερίδες σε όλες τις μητροπόλεις.

Αυτό προβλέπει μεταξύ άλλων το μνημόνιο συνεργασίας για την καταπολέμηση του διαδικτυακού εγκλήματος, το οποίο καταρτίστηκε στο αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας σε απάντηση σχετικού εισηγητικού της μη κυβερνητικής οργάνωσης Αλληλεγγύη της Εκκλησίας της Ελλάδος, όταν ακόμα λειτουργούσε (τη συνέχιση του ανθρωπιστικού της έργου ανέλαβε, ως γνωστόν, ήδη η Αποστολή) και το οποίο είχε αποσπάσει αμέσως την έγκριση του τότε υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.

Σύμφωνα, λοιπόν, με το προσχέδιο του μνημονίου συνεργασίας που Αποκαλύπτει σήμερα ο «ΚτΚ», μόλις τεθεί σε εφαρμογή, αξιωματικοί της Ελληνικής Αστυνομίας θα πάρουν μέρος σε ειδικές ημερίδες στον χώρο των μητροπόλεων πανελλαδικά, με στόχο την πληροφόρηση τόσο των κληρικών όσο και των πιστών για το εύρος του εγκλήματος στον κυβερνοχώρο, αλλά και πώς μπορεί κανείς να προφυλαχθεί από αυτό.

Όπως σημειώνουν αρμόδιοι αξιωματικοί της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, η λεγόμενη ηλεκτρονική εγκληματικότητα, που περιλαμβάνει τις ηλεκτρονικές απάτες, την απόκτηση δεδομένων τρίτων χωρίς άδεια, την παραποίηση δεδομένων και τη δολιοφθορά γενικότερα, μέχρι σήμερα δεν έχει να παρουσιάσει συγκεκριμένα συμβάντα στο χώρο του «ιερού Διαδικτύου», αλλά από τη στιγμή που έχει μπει στον κυβερνοχώρο και η Εκκλησία θεωρείται βέβαιο ότι το πεδίο είναι ανοιχτό, με πιο αθώα τη δράση των παραθρησκευτικών οργανώσεων. Το εγχώριο αστυνομικό δελτίο έχει καταγράψει έως τώρα μόνο κάποια κρούσματα διακίνησης πορνογραφικού υλικού από ιερωμένους και κάποιες περιπτώσεις εξαπάτησης ιερωμένων από δήθεν επισκευαστές εκκλησιαστικών σκευών.

«Κυβερνο-ποίμνιο»

Να σημειώσουμε ότι η ελληνική Εκκλησία έχει εκφράσει από παλιά τους φόβους της για τους κινδύνους που εγκυμονεί η άκριτη χρήση του Διαδικτύου, επισημαίνοντας μεταξύ άλλων το ενδεχόμενο απομόνωσης των πιστών στον μικρόκοσμο του υπολογιστή και απομάκρυνσης τους από τη κοινωνία της Εκκλησίας. Γενικότερα, η Εκκλησία, χωρίς να δαιμονοποιεί το Ιnternet, αναφέρεται στις ψυχικές επιπτώσεις που ενδεχομένως να έχουν όσοι ασχολούνται παθιασμένα με το Διαδίκτυο, καθώς απομακρυνόμενοι από τον χώρο της Εκκλησίας θα βρίσκονται αντιμέτωποι με ουκ ολίγους πειρασμούς.

Εκτός αυτών, η Εκκλησία επικαλείται τον κίνδυνο κατάχρησης των προσωπικών δεδομένων από επιτήδειους, τους κινδύνους από τυχόν λανθασμένες πληροφορίες, που μπορεί να εκληφθούν ως αληθινές από ευκολόπιστους, όταν μάλιστα δεν υπάρχει δυνατότητα διασταύρωσης τους, την αρνητική διαχείριση του ελεύθερου χρόνου των παιδιών και των νέων, τις παραβατικές συμπεριφορές που διαρκώς διαπιστώνονται κ.λ.π.

Υπερπληροφόρηση

Εξάλλου, είναι γνωστό ότι στον κυβερνοχώρο δραστηριοποιούνται επαρκώς, εκτός από τους χριστιανούς και τους οπαδούς των άλλων δογμάτων, αιρετικοί, άθεοι και σατανιστές, με αποτέλεσμα το «κυβερνο-ποίμνιο» να χάνεται μέσα σε έναν καταιγισμό πληροφοριών, προτάσεων και ιδεών, σημειώνει αξιωματούχος της Αστυνομίας. Αν δε στις αναρίθμητες πλέον ιντερνετικές σελίδες εκκλησιαστικού περιεχομένου προστεθούν και οι χώροι κοινωνικής δυκτύωσης (Facebook), όπου επίσης δραστηριοποιούνται και οι ιερωμένοι, τότε είναι δικαιολογημένες οι ανησυχίες των πιστών.

Στο Διαδίκτυο μπορεί κάποιος να ανακαλύψει πλέον εκτός από τις επίσημες ιστοσελίδες των μητροπόλεων, δεκάδες άλλες αμιγούς εκκλησιαστικού περιεχομένου, είτε άλλες που παρέχουν ειδικά σε πιστούς δωρεάν συμβουλές και υπηρεσίες, εργαλεία αναζήτησης, χώρους μαζικής πρόσβασης και επικοινωνίας, ενημερωτικό, ψυχαγωγικό και άλλο περιεχόμενο.

Από την εφημερίδα «Κόσμος του Επενδυτή», του Μανώλη Σταυρακάκη

Μακελειό από το κάψιμο Κορανίου

Ο σφαγιασμός υπαλλήλων του ΟΗΕ στη Μαζάρ-ι-Σαρίφ και αιματηρές συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία στην Κανταχάρ βάζουν και πάλι το Αφγανιστάν στο χάρτη της επικαιρότητας, αυτή τη φορά με αφορμή το κάψιμο του Κορανίου από έναν μισαλλόδοξο πάστορα στις ΗΠΑ πριν από μέρες. Στο έγκλημα στον ΟΗΕ και την υποδαύλιση των ταραχών δεν είναι ξεκάθαρο αν εμπλέκονται οι Ταλιμπάν, η αίσθηση όμως είναι ότι έχει αυξηθεί επικίνδυνα η δυσαρέσκεια του αφγανικού λαού για τη συνεχιζόμενη δυτική παρουσία στη χώρα.

 Της ΕΡΣΗΣ ΒΑΤΟΥ

Τρεις Ευρωπαίοι πολιτικοί υπάλληλοι του ΟΗΕ στη Μαζάρ-ι-Σαρίφ και τέσσερις Νεπαλέζοι φρουροί δολοφονήθηκαν από ενόπλους που διείσδυσαν στις εγκαταστάσεις του οργανισμού, βγαίνοντας από πλήθος 2.000-3.000 ατόμων που ξεκίνησε να διαδηλώνει μετά τις προσευχές της Παρασκευής. Σύμφωνα με τον ειδικό αντιπρόσωπο του ΟΗΕ στο Αφγανιστάν, Σταφάν ντε Μιστούρα, που δήλωσε «σοκαρισμένος», ο ένας από τους υπαλλήλους που προσπαθούσε να διαφύγει τραυματισμένος σφαγιάστηκε με μαχαιριά στο λαιμό. Στα ίδια επεισόδια σκοτώθηκαν και πέντε Αφγανοί.
Οι ταραχές συνεχίστηκαν το Σάββατο στην Κανταχάρ. Εκατοντάδες άνθρωποι έκαναν πορεία με Κοράνια στα χέρια πριν αρχίσουν να χτυπούν αυτοκίνητα και καταστήματα. Οι δυνάμεις ασφαλείας άνοιξαν πυρ με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τουλάχιστον δέκα άτομα. Ακόμα δύο -μάλλον αστυνομικοί- σκοτώθηκαν χθες στην επαρχία Κανταχάρ. Ο ανταποκριτής του «Αλ Τζαζίρα» μετέδωσε ότι «το κάψιμο του Κορανίου πυροδότησε ταραχές και οι συμμετέχοντες λένε ότι θα τις μεταφέρουν σε πολλές πόλεις με επιθέσεις σε γραφεία του ΟΗΕ και στρατιωτικές βάσεις». Εκπρόσωπος του κυβερνήτη της Κανταχάρ υποστήριξε ότι οι ταραχές ενορχηστρώθηκαν από τους Ταλιμπάν, όμως αναλυτές επισημαίνουν ότι καθόλου δεν θα πρέπει να υποτιμάται το βάθος των αντιδυτικών αισθημάτων στο Αφγανιστάν έπειτα από μακρά ξένη στρατιωτική παρουσία και πολλές απώλειες μεταξύ των αμάχων.
Ντόμινο διαδηλώσεων
Αλλη διαδήλωση, στην Τζαλαλαμπάντ, ήταν ειρηνική, με εκατοντάδες ανθρώπους να καταλαμβάνουν την κεντρική οδική αρτηρία για τρεις ώρες. Φώναζαν συνθήματα κατά των Αμερικανών και έκαψαν ομοίωμα του Μπαράκ Ομπάμα.
Ο Αμερικανός πρόεδρος χαρακτήρισε «αποτρόπαιο» το φόνο των επτά που ανήκαν στο προσωπικό του ΟΗΕ. «Η βεβήλωση οποιουδήποτε ιερού βιβλίου, περιλαμβανομένου του Κορανίου, είναι πράξη ακραίας μισαλλοδοξίας και φανατισμού, το να δολοφονείς όμως αθώους ανθρώπους σε αντίποινα είναι αποτρόπαιο», ανέφερε ανακοίνωση.
Στις 20 Μαρτίου, ο πάστορας Γουέιν Σαπ βούτηξε ένα Κοράνι σε κηροζίνη, το «δίκασε» και το «καταδίκασε» για «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» και μετά το πυρπόλησε κάτω από τα μάτια του γνωστού φανατικού Τέρι Τζόουνς που πέρυσι είχε ξεσηκώσει θύελλα όταν απείλησε ότι θα κάψει το ιερό βιβλίο των μουσουλμάνων.
Σήμερα, ο πάστορας Τζόουνς δηλώνει στο Ρόιτερς ότι δεν αισθάνεται υπεύθυνος για τους σκοτωμούς στο Αφγανιστάν και υπόσχεται να ηγηθεί αντι-ισλαμικής διαμαρτυρίας έξω από το μεγαλύτερο τέμενος των ΗΠΑ σε λίγες ημέρες. Πακιστανοί και Αφγανοί αξιωματούχοι ζήτησαν τη σύλληψη του Τζόουνς όμως το αμερικανικό Σύνταγμα προστατεύει την ελευθερία του λόγου.

(Πηγές: Γαλλικό, Ασ. Πρες, BBC, www.nytimes.com, Reuters, www.aljazeera.net)

Βιβλιοθήκες

Βιβλιοφιλικό πανηγύρι στην Αθήνα
της Κατερίνας Σχινά

Ηταν μια αναπάντεχη γιορτή. Στον όμορφο προαύλιο χώρο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης, απέναντι από τον σταθμό Λαρίσης, τραπέζια γεμάτα βιβλία, καφέδες, κουλουράκια, αναψυκτικά. Δεκάδες Αθηναίοι να συρρέουν κουβαλώντας τσάντες ή και κούτες με βιβλία με τα σημάδια της χρήσης έκτυπα πάνω τους, προς ανταλλαγή. Η μπάντα του δήμου, με τους μουσικούς εν μεγάλη στολή, να παιανίζει, μανάδες με παιδιά, ηλικιωμένες κυρίες, νεαρά ζευγάρια να περιεργάζονται τα εκτεθειμένα βιβλία και να διαλέγουν ελεύθερα, και σε μια γωνιά, σ’ ένα άλλο τραπέζι, να συγκεντρώνονται μικρές αναγνωστικές πυραμίδες, προορισμένες για την ενίσχυση των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού.

«Το βιβλίο που διάβασες, ίσως το θέλει κάποιος άλλος». Αυτή η αυτονόητη διαπίστωση βρίσκεται στη ρίζα του book-crossing, της βιβλιοανταλλαγής, πάνω στην οποία βάσισαν την εκδήλωση οι Atenistas, σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Οργανισμό του δήμου, την επομένη της εθνικής γιορτής της 25ης Μαρτίου.

Βιβλιοανταλλαγές και συζητήσεις στο προαύλιο, ομιλίες από την Αρτεμη Σκουμπουρδή και τον Νίκο Βατόπουλο στο εσωτερικό της Βιβλιοθήκης, και κυρίως ξενάγηση σ’ αυτήν την Κιβωτό της τυπογραφικής ιστορίας της χώρας, που διαθέτει αρχείο εφημερίδων του αθηναϊκού τύπου χρονολογούμενο από το 1862 έως σήμερα –από την «Ευνομία» του Δ. Κορομηλά έως την «Εφημερίδα των Κυριών» της Καλλιρρόης Παρρέν και από τον «Ραμπαγά», τον «Ασμοδαίο» και το «Σκριπ» έως τον «Σύγχρονο Κινηματογράφο»– 900 τίτλους περιοδικών από το 1834, σπουδαία τεκμήρια (φωτογραφίες, καρτ ποστάλ, βιβλία) για την Αθήνα και πολύτιμες συλλογές βιβλίων όπως του Γεωργίου Βλάχου ή του Ζαχαρία Παπαντωνίου.

Ονειρο κάθε ερευνητή, αλλά πολιτιστικός γίγαντας εν υπνώσει, είναι η Δημοτική Βιβλιοθήκη της Αθήνας. Το ότι άνοιξε εκείνο το μεσημέρι του Σαββάτου στο κοινό, έδειξε στους επισκέπτες τις συλλογές της, τους ξενάγησε στα αναγνωστήρια και τα βιβλιοστάσια, ήταν ένα σημάδι ότι αναδεύεται, έστω και άτολμα, ότι αρχίζει να ξυπνά και να επανενδύεται τον ρόλο της: να αποτελέσει θύλακο ζωηρής κοινωνικής δραστηριότητας, να γίνει κέντρο γνώσης και δημιουργίας – όπως θα ’πρεπε να είναι όλοι οι δημοτικοί θεσμοί.

Βαρκελώνη

Το 2005, επέτειο των 400 χρόνων από την έκδοση του Δον Κιχώτη, βρέθηκα στη Βαρκελώνη. Ολη η πόλη είχε μετατραπεί σε ένα συνεχές βιβλιοφιλικό πανηγύρι, προφανώς επιβεβαιώνοντας την περιγραφή της από τον Θερβάντες ως «πόλης των εκδοτικών τυπογραφείων και των βιβλίων». Ο τότε δήμαρχός της, Joan Clos i Matheu, επιδιώκοντας «να εκθειάσει τη λογοτεχνική παραγωγή και να προωθήσει τη συνήθεια του διαβάσματος, να βοηθήσει την εκδοτική βιομηχανία και να ενδυναμώσει τους δεσμούς ανάμεσα στην πόλη και στο βιβλίο», διάλεξε πρώτα απ’ όλα ένα ακαταμάχητο σύνθημα: «Περισσότερα βιβλία, περισσότερη ελευθερία». Υστερα έδωσε έμφαση στην απολαυσιακή διάσταση της ανάγνωσης, στην ανέφελη και βαθιά ευτυχία τού να ερωτεύεσαι βιβλία. Τέλος, οργάνωσε μια σειρά από έξυπνες, ενδιαφέρουσες, ουσιαστικά λαϊκές (με την έννοια του απευθύνεσθαι σε όσο το δυνατό ευρύτερο κοινό) εκδηλώσεις: εικονικούς και πραγματικούς περιπάτους στη λογοτεχνική Βαρκελώνη, εργαστήρια, συζητήσεις στα καφενεία και τα βιβλιοπωλεία της πόλης.

Θα ήταν ωραία ιδέα να αφιερώσει και ο δήμος της Αθήνας μια ολόκληρη χρονιά στο βιβλίο και στην ανάγνωση, παραχωρώντας πλατείες, θέατρα, πάρκα, σχολεία για τη διοργάνωση σχετικών εκδηλώσεων, καλώντας συγγραφείς απ’ όλο τον κόσμο να διαβάσουν δημόσια, στήνοντας μικρά χάπενινγκ στις γειτονιές – συνδέοντας επιτέλους την ελληνική πρωτεύουσα, για 365 μέρες, με μια πνευματική δραστηριότητα. Η εκδήλωση εκείνου του ηλιόλουστου Σαββάτου στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Αθήνας θα μπορούσε να είναι μόνο η αρχή.

Πηγή: Καθημερινή

Bιβλιοθήκες

Ενα φάντασμα πάνω από τη βιβλιοθήκη Ενα φάντασμα πλανιέται, λοιπόν, πάνω από τις λιγοστές βιβλιοθήκες του Οργανισμού Παιδικών και Εφηβικών Βιβλίων, το φάντασμα του λουκέτου. Το ίδιο φάντασμα πλανιέται εδώ και αρκετούς μήνες πάνω από τη Βρετανία, όπου περίπου 400 βιβλιοθήκες κινδυνεύουν να κλείσουν εξαιτίας της συρρίκνωσης των προϋπολογισμών των δήμων. Στη χώρα αυτήν, ιδίως στις μικρές πόλεις και στα χωριά, η δημόσια βιβλιοθήκη είναι ένας ισχυρός πυρήνας της κοινωνικής ζωής, ένας θεσμός με βαθιές ιστορικές ρίζες, ενώ ο βιβλιοθηκάριος είναι πρόσωπο σεβάσμιο, όπως ήταν κάποτε στην Ελλάδα ο δάσκαλος. Τουλάχιστον, οι Βρετανοί αντέδρασαν. Η 5η Φεβρουαρίου κηρύχτηκε πανεθνική μέρα δράσης με σύνθημα «Σώστε τις βιβλιοθήκες μας». Σε περίπου 80 πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά έγιναν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας μέσα κι έξω από τις βιβλιοθήκες με τη συμμετοχή παιδιών, γονιών, παππούδων, αλλά και συγγραφέων, ηθοποιών, εκδοτών: αναγνώσεις παραμυθιών, θεατρικά παιχνίδια, ευφάνταστα δρώμενα. Kάποιοι είπαν ότι η βρετανική δημόσια βιβλιοθήκη είναι το πνευματικό ισοδύναμο του Εθνικού Συστήματος Υγείας, που επίσης κατεδαφίζεται. Είπαν επίσης ότι η εξαφάνιση της βιβλιοθήκης είναι μια τομή εξίσου αντιδραστική με την ιλιγγιώδη αύξηση των διδάκτρων στα βρετανικά πανεπιστήμια. Στην Ελλάδα, η ειρηνική αυτή κινητοποίηση πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Εδώ ο κόσμος καίγεται, για τις ξένες βιβλιοθήκες θα νοιαστούμε; Ομως, αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Βρετανία είναι η τοπική έκφραση μιας παγκόσμιας επιχείρησης κατεδάφισης της κληρονομιάς του Διαφωτισμού και των κοινωνικών κατακτήσεων πολλών δεκαετιών. Μιας επιχείρησης που παίρνει διάφορες μορφές (π. χ., υποβάθμιση της βασικής έρευνας, περιθωριοποίηση των ανθρωπιστικών σπουδών), αλλά έχει παντού τα ίδια θύματα. Στον τόπο μας κλείνουν ιστορικά σχολεία, και μάλιστα κάποια από αυτά είναι αρχιτεκτονικά στολίδια και κινδυνεύουν να μετατραπούν σε κτίρια–φαντάσματα, για μια χούφτα παιδικές βιβλιοθήκες εκτός του αθηναϊκού κέντρου θα ανησυχήσουμε; Επιχειρήσεις κλείνουν, θέσεις εργασίας χάνονται, γιατί να νοιαστούμε επειδή η βιβλιοθήκη στη Μύκη Ξάνθης, ένα μειονοτικό χωριό, «όπου δεν υπάρχει ούτε παιδική χαρά», δεν λειτουργεί εδώ κι έναν χρόνο; Eξάλλου, για τους περισσότερους Ελληνες η δημόσια βιβλιοθήκη είναι ένας προορισμός πιο εξωτικός και από τη Γη του Πυρός. Ωστόσο, η συνήθεια της ανάγνωσης και της επίσκεψης στη δημοτική ή δημόσια βιβλιοθήκη δεν είναι κληρονομική αλλά επίκτητη. Είναι μια συνήθεια που μπορεί να ενθαρρυνθεί και να ριζώσει, όπως δείχνει το παράδειγμα της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Βέροιας, στην οποία επίσης αναφέρεται το διαφωτιστικό άρθρο της Μαρίας Κατσουνάκη. Είναι αυτονόητο ότι εμείς δεν μπορούμε να σώσουμε τις βιβλιοθήκες της Βρετανίας, όμως μπορούμε να σώσουμε τις παιδικές και εφηβικές βιβλιοθήκες, που είναι ανάσα ζωής για μερικές δεκάδες απομονωμένες κοινότητες της χώρας μας. Ιερός είναι ο αγώνας για το ψωμί, όμως ιερός (και παγκόσμιος) είναι και ο αγώνας για τα τριαντάφυλλα και ας μην έχουμε όλοι, παντού και πάντα την παράδοση, την παιδεία, το κίνητρο, τη διάθεση να αναζητήσουμε το άρωμα του ρόδου. Μέρες βαριές περνάμε στις «σκοτεινές κάμαρες» της κρίσης, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραδοθούμε μόνο στον αγώνα για επιβίωση. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, η κρίση θα μας καταπιεί με τρόπο ανελέητο. Από την Καθημερινή Με βάση το κείμενο τι θα προτείνατε για τη βελτίωση της λειτουργίας των βιβλιοθηκών;

Ίντερνετ

Λουκέτα στα Ιντερνετ καφέ

Πριν από περίπου μία επταετία, τα Ιντερνετ καφέ αριθμούσαν περί τις 5.000 πανελλαδικά. Σήμερα, υπολογίζονται σε περίπου 1.000. Οι λόγοι για τα χιλιάδες «λουκέτα» (που θυμίζουν την κρίση των βίντεο κλαμπ), πολλοί. Αφ’ ενός, το Ιντερνετ έγινε προσιτό οικονομικά στα νοικοκυριά. Το 2010, οι «γρήγορες» οικιακές συνδέσεις αυξήθηκαν κατά 20% σε σχέση με το 2009, ενώ το πρώτο εξάμηνο του 2010 πραγματοποιούνταν κατά μέσο όρο 31.400 νέες συνδέσεις Ιντερνετ κάθε μήνα. Aφ’ ετέρου, οι φορητοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές και τα netbooks έγιναν επίσης πιο προσιτά σε ευρύτερο κοινό, «με δόσεις ή χωρίς». Περαιτέρω, ολοένα και περισσότερα στέκια, από μικρά καφέ έως μεγάλα κεντρικά βιβλιοπωλεία, παρέχουν στους πελάτες τους που θα καθήσουν εκεί με τον φορητό υπολογιστή τους δυνατότητα δωρεάν ασύρματης σύνδεσης στο Ιντερνετ. Κοντά στα παραπάνω, μεγάλο τμήμα της πελατείας των Ιντερνετ καφέ... έγινε «καπνός» με τη διά νόμου απαγόρευση του καπνίσματος.

Οι πελάτες που εξακολουθούν να επισκέπτονται Ιντερνετ καφέ για παροχές που παραμένουν προς το παρόν απαραίτητες, όπως η εκτύπωση ενός κειμένου ή η «σάρωση» εγγράφων σε σκάνερ, δεν αρκούν για να καλύψουν το κενό. «Τα τελευταία δυόμισι χρόνια η δουλειά έχει καταγράψει κάμψη 40%», λέει στην «Κ» ο κ. Θανάσης Ζαχαριάδης, υπεύθυνος αλυσίδας Ιντερνετ καφέ με 25 καταστήματα ανά την Ελλάδα. «Μέσα σε τέσσερα χρόνια, όσο διάστημα λειτουργεί το μαγαζί μου, έκλεισαν τρία Ιντερνετ καφέ που λειτουργούσαν κοντά μου», συμπληρώνει από την πλευρά του ο κ. Γιάννης Μπουραντάνης, υπεύθυνος αντίστοιχου καταστήματος στην Καλλιθέα.

Ομως, η «χρυσή διετία» 2004 - 2006 των Ιντερνετ καφέ έχει πιθανόν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Πλέον, οι μικρές αγγελίες βρίθουν πωλήσεων Ιντερνετ καφέ, οι ιδιοκτήτες των οποίων είδαν την κρίση να καταφθάνει πολύ νωρίτερα απ’ ό, τι στην υπόλοιπη αγορά. «Μπορεί κάποιες φορές ο αριθμός των επισκεπτών να είναι αυξημένος, αλλά πλέον αφιερώνουν λιγότερο χρόνο», συνεχίζει ο κ. Ζαχαριάδης. Η χρέωση συνήθως ξεκινάει από 1,50 ευρώ την ώρα. Υπάρχουν, όμως, «πακέτα» ωρών που κοστίζουν φθηνότερα. Τέτοια πακέτα αγοράζουν «οι λεγόμενοι gamers, κατ’ εξοχήν πελάτες των Ιντερνετ καφέ», παρεμβαίνει ο κ. Μπουραντάνης. Οι gamers είναι συνήθως έφηβοι και φοιτητές που συναντιούνται στα Ιντερνετ καφέ κυρίως βράδυ και παίζουν μαζί διαδικτυακά παιχνίδια, παιχνίδια ρόλων (rpg games) όπως το World of Warcraft ή το Counterstrikes ή διαγωνίζονται σε τουρνουά. «Πλέον, διεξάγονται περίπου δύο με τρεις φορές τον χρόνο», προσθέτει ο κ. Μπουραντάνης.

Μπορεί τα τουρνουά να έχουν αραιώσει, όμως νέες τάσεις εμφανίζονται. «Τα Σαββατοκύριακα, αρκετοί Γεωργιανοί και Ουκρανοί φορούν τα καλά τους ρούχα και έρχονται να μιλήσουν μέσω skype (σ. σ. φθηνή κλήση μέσω Ιντερνετ με μετάδοση εικόνας από κάμερα ενσωματωμένη στην οθόνη του υπολογιστή) με τους συγγενείς τους στην πατρίδα τους. Τα πρωινά, έρχονται πιο μεγάλες ηλικίες, 30 με 45 ετών για να δουν τα mail τους ή να κλείσουν ηλεκτρονικά εισιτήρια ή φοιτητές για εργασίες».

Σκεπτικοί για νομοσχέδιο

Τους ιδιοκτήτες Ιντερνετ καφέ προβληματίζουν έντονα οι διατάξεις του νομοσχεδίου που ρυθμίζει την αγορά των τυχερών παιγνίων, το οποίο κατατέθηκε πρόσφατα προς συζήτηση στη Βουλή. Μεταξύ άλλων, προτείνει την απαγόρευση διενέργειας παιγνίων με ηλεκτρονικούς υπολογιστές σε καταστήματα προσφοράς υπηρεσιών Διαδικτύου, συμπεριλαμβάνοντας και τα ψυχαγωγικά παιχνίδια που κατά κύριο λόγο απασχολούν τους θαμώνες. «Μια τέτοια κίνηση ουσιαστικά θα μας δώσει το τελειωτικό χτύπημα», λέει στην «Κ» ο κ. Ζαχαριάδης.

Ηδη, οι ιδιοκτήτες Ιντερνετ καφέ έχουν συγκεντρώσει περισσότερες από 120 υπογραφές, οι οποίες θα συνοδεύσουν επιστολή προς τους βουλευτές, θυμίζοντας ότι το ΣτΕ είχε κρίνει το 2004 αντισυνταγματική την απαγόρευση του τότε N. 3037/02 και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο την καταδίκασε τον Οκτώβριο του 2006 ως μη συμβατή με την κοινοτική νομοθεσία.

από την Καθημερινή

• Με βάση το παραπάνω κείμενο να αναφέρετε τους λόγους για τους οποίους κλείνουν τα ίντερνετ καφέ.